De eerste ochtend verloopt wat stroef. Ik blijf energie geven, maar aan het einde van de ochtend ben ik op. Het huilen staat mij nader dan het lachen. Ik Whatsapp met een begeleider van de Flevopool, wat kan ik doen? Ik wil niet opgeven, maar merk dat ik na 3 uur, al 'op' ben.
Ik heb in de pauze een gesprek met de onderwijskundig teamleider. Zoals het nu gaat, kan het niet. Na de pauze een gesprek met de hele groep. Een viertal kinderen zijn door de teamleider apart genomen buiten de groep en daar is mee gesproken. Zodra de groep weer compleet is, gaan wij in de kring met de teamleider. Ik voel weerstand bij een aantal kinderen. Het gesprek is naar mijn mening niet open. Ik voel geen kans. Hoezeer de teamleider ook haar best doet, daar ligt het niet aan. Ik wil positief blijven, het kost mij moeite bij een aantal kinderen. Een deel van de groep 'heb' ik wel, maar een gedeelte zit volledig in de weerstand.
We maken de middag af, een collega uit een parallelgroep komt een kopje thee drinken, zo lief. De groep blijft zich laten zien, zoals eerder de dag. Ik trek voorzichtig mijn conclusies.
Na school nog een gesprek met de 'satelliet' van de groep, er zijn nogal wat flinke uitlatingen gedaan door haar en de teamleider heeft moeder gebeld. Alles wordt door haar ontkend, zij doet haar 'excuses', het voelt voor mij niet goed. Ik voel mij volledig in een hoek gezet, toch wil ik niet falen, want zo voelt het.
Toch, ik moet voor mijzelf kiezen en na wat gesprekken na school met deze en geen, trekken wij gezamenlijk de conclusie dat dit niet gaat werken en dat ik afscheid neem van deze school hoe zeer ik hier ook van baal.
Nu een aantal maanden verder en heel wat hoofdbrekens weet ik dat het niet aan mij heeft gelegen, waar het wel aan ligt, laat ik in het midden en houd ik voor mijzelf. Laat ik zeggen dat ik een ervaring rijker ben :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten