Als tijdelijke kracht, neem je natuurlijk vaak afscheid en dat geldt dan vooral op de momenten dat je langer voor een groep gestaan hebt, niet voor een dag!
Het is mij ook opgevallen en dat is dan ook weer leuk om een beetje te analyseren, dat er zoveel kinderen zijn, en dat er ook zoveel manieren van afscheid nemen zijn.
Sommige kinderen kunnen echt boos zijn, ze vinden het niet leuk dat je weggaat en dat laten ze dan ook merken. Er zijn kinderen die je totaal negeren en weinig tot niets meer tegen je zeggen. Er zijn ook kinderen die ronduit zeggen dat ze er niet blij mee zijn en dat ook duidelijk maken, op die momenten maar even niet corrigeren, als het niet te ver gaat!
Sommige kinderen weten hun gevoelens niet zo goed te uiten, zo had ik bij een afscheid een jongen (groep 6), die alleen maar heel dicht bij mij wilde blijven staan. Het had zoiets ontroerends, dat dit mij echt als iets heel bijzonders is bij gebleven.
Kinderen kunnen ook hele rake vragen stellen, waarom je weggaat als dat sneller is dan waarop zij hadden gerekend (soms denken ze ook dat jij als invaljuf voor eeuwig blijft), waarom je niet gewoon kunt blijven.
Een jongen in de bovenbouw bleef vragen waarom ik wegging, ook voor mij was dit lastig om onder woorden te brengen, soms lukt dat niet. Op een gegeven moment zie hij: Juf, je geeft geen antwoord, je begint telkens ergens anders over! De slimmerd! Dit zijn wel weer van die momenten, dat je weet waarom je dit werk ook al weer zo leuk vindt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten