Ontwikkeling

Poolen kan worden gezien als een periode van 'bezinning', zoals ik er aan begonnen ben.
Als een moment van tijdelijke rust (mensen die even geen vaste klas willen).
Als start van een carrière binnen het onderwijs en waarschijnlijk zijn er nog veel meer redenen om invalwerk te gaan doen.
Ik heb gemerkt dat je in de pool ook een bepaalde ontwikkeling doormaakt, die ik eerder niet had voorzien
Als leerkracht heb ik nu zoveel scholen gezien en dus ook heel veel manieren van werken. Zelf ga je daar in mee en pikt altijd iets mee. Ik ben daarom als leerkracht ook veranderd en dat merk ik doordat ik op bepaalde situaties anders reageer. Ik ben rustiger geworden, heb meer (extreme) situaties meemaakt en handel daardoor automatisch sneller of juist niet, als dat niet nodig is!
De kennis die ik opgedaan heb en zal gaan opdoen maken mij als leerkracht veelzijdiger. Deze kennis gaat dan niet alleen om feiten om maar ook om pedagogisch handelen, zoveel verschillende scholen, zoveel verschillende mensenkinderen, die reageren allemaal vanuit hun eigen milieu, opvoeding en relatieve geschiedenis (want wat hebben sommige kinderen in hun korte leventje al veel meegemaakt!).
Mooi om dit te ervaren en zoals al eerder gezegd........er is geen goed of fout. We handelen allemaal vanuit onze eigen ervaringen, opvattingen maar ook 'geschiedenis'.

Manieren van afscheid nemen

Inmiddels raak je er aan gewend......afscheid nemen.
Als tijdelijke kracht, neem je natuurlijk vaak afscheid en dat geldt dan vooral op de momenten dat je langer voor een groep gestaan hebt, niet voor een dag!
Het is mij ook opgevallen en dat is dan ook weer leuk om een beetje te analyseren, dat er zoveel kinderen zijn, en dat er ook zoveel manieren van afscheid nemen zijn.
Sommige kinderen kunnen echt boos zijn, ze vinden het niet leuk dat je weggaat en dat laten ze dan ook merken. Er zijn kinderen die je totaal negeren en weinig tot niets meer tegen je zeggen. Er zijn ook kinderen die ronduit zeggen dat ze er niet blij mee zijn en dat ook duidelijk maken, op die momenten maar even niet corrigeren, als het niet te ver gaat!
Sommige kinderen weten hun gevoelens niet zo goed te uiten, zo had ik bij een afscheid een jongen (groep 6), die alleen maar heel dicht bij mij wilde blijven staan. Het had zoiets ontroerends, dat dit mij echt als iets heel bijzonders is bij gebleven.
Kinderen kunnen ook hele rake vragen stellen, waarom je weggaat als dat sneller is dan waarop zij hadden gerekend (soms denken ze ook dat jij als invaljuf voor eeuwig blijft), waarom je niet gewoon kunt blijven.
Een jongen in de bovenbouw bleef vragen waarom ik wegging, ook voor mij was dit lastig om onder woorden te brengen, soms lukt dat niet. Op een gegeven moment zie hij: Juf, je geeft geen antwoord, je begint telkens ergens anders over! De slimmerd! Dit zijn wel weer van die momenten, dat je weet waarom je dit werk ook al weer zo leuk vindt!