Machteloos

Soms sta je op je kop, doe je echt werkelijk alles, intensief contact/heen- en weerschriftje, uitleggen wat je zoal doet op een dag, trek je de kast aan hulpmiddelen leeg en toch doe je het niet goed in de visie van de ouders.
Soms weet ik gewoon niet meer wat ik dan verder kan doen, hulp binnen de school, waardering helpt, maar het blijft knagen.
Een kind kan ook niets aan een bepaalde situatie doen.
Een kind kan, in het ergste geval er tussenin zitten en als ik iets niet wil, dan is het dat het wel.
Je moet alert blijven dat je jouw frustratie/machteloosheid niet overdraagt op het kind. Hoe moeilijk dit ook is.
Toch die energie erin blijven steken voor het kind. Natuurlijk, voor jezelf mag je best even een soort van 'op de plaats rust' instellen. Even niet er bovenop, want je weet dat je al zoveel gedaan hebt Toch maar weer doorgaan op die manier, want dat leek en lijkt ons nog steeds het beste. Het is alleen zo jammer dat wanneer je zelf weet samen met andere professionals dat dit de juiste aanpak is, dat dit totaal niet gewaardeerd wordt ondanks alle extra tijd en energie die erin gestoken is en wordt! Dit is en blijft het moeilijkste van het vak als leerkracht, daarvan ben ik overtuigd!